Στα 15 χρόνια εργασίας σε κοινότητες Ρομά, έμαθα ότι το βαρύτερο βάρος που φέρουν οι άνθρωποι δεν είναι η σωματική ασθένεια — είναι το βάρος των διακρίσεων, της φτώχειας, του φόβου της έξωσης, της ανησυχίας για το μέλλον των παιδιών τους και της αίσθησης ότι κανείς στο σύστημα δεν ενδιαφέρεται. Αυτό το ονομάζουμε άγχος. Όταν κρατάει χρόνια γίνεται κάτι παραπάνω. Αξίζει να ονομαστεί, να γίνει κατανοητό και να αντιμετωπιστεί — χωρίς ντροπή.